LOGO NAPI PNG2
A+ A A-

Zginął Ks. prof. Piotr Nitecki

W wypadku samochodowym, 15 grudnia br. pod Środą Śląską, zginął ks. prof. dr hab. Piotr Nitecki, Kap. hon. Ojca św., profesor Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu (od 1991 r.) i proboszcz parafii uniwersyteckiej p.w. Najświętszego Imienia Jezus we Wrocławiu (od 2003 r.).

Ks. prof. Piotr Nitecki urodził się 24 października 1949 roku w Warszawie, gdzie w 1969 roku uzyskał świadectwo dojrzałości w Technikum Księgarskim. Studia filozoficzno-teologiczne ukończył w 1977 roku uzyskując dyplom magistra teologii na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na podstawie pracy „Dar życia wiecznego według nowego Ordo Exequiarum" przygotowanej pod kierunkiem ks. dr. Wojciecha Danielskiego. W 1980 roku doktoryzował się na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie pod kierunkiem ks. prof. Jana Stępnia na podstawie pracy „Miejsce i rola ks. Eugeniusza Dąbrowskiego w dziele odnowy biblijnej Kościoła w Polsce". W 14 grudnia 1989 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego nauk humanistycznych na Wydziale Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego przedkładając pracę „Kościół wobec przemian społecznych w Polsce w latach 1980-1983". 1 października 1991 roku został mianowany Docentem PWT i kierownikiem Katedry Teologii Rzeczywistości Ziemskich PWT. Od 10 grudnia 1996 roku był profesor nadzwyczajny PWT. 28 stycznia 1999 roku uzyskał tytuł profesora nauk teologicznych. Był kierownikiem Katedry Katolickiej Nauki Społecznej i Socjologii Duszpasterskiej PWT oraz przewodniczącym senackiej komisji dyscyplinarnej ds. studentów.

8 grudnia 1996 r., w wieku 47 lat przyjął we Wrocławiu święcenia kapłańskie z rąk kard. Henryka Gulbinowicza. Od 2000 roku był proboszczem parafii p.w. św. Stefana we Wrocławiu, a od 2003 roku proboszczem parafii uniwersyteckiej pw. Imienia Jezus we Wrocławiu.

Od 1972 roku publikował artykuły dotyczące problematyki światopoglądowej na łamach czasopism katolickich. Od 1976 roku pracował w redakcji czasopisma „Chrześcijanin w Świecie", od 1981 roku – zastępca redaktora naczelnego. Był także zastępcą redaktora naczelnego Wydawnictwa ODiSS (1981-1983), sekretarzem naukowym Ośrodka Myśli Społecznej kard. Stefana Wyszyńskiego przy ODiSS (1982-1984), współzałożycielem i członkiem Kolegium Redakcyjnego Katolickiego Tygodnika Społecznego „Ład" (1981-1984 i od 1987). Od 1988 roku był członkiem zarządu Stowarzyszenia Krzewienia Katolickiej Nauki Społecznej w Warszawie. Prowadził także działalność dydaktyczną, na którą składały się doraźne wykłady na sympozjach naukowych, w duszpasterstwach akademickich, Klubach Inteligencji Katolickiej i innych środowiskach laikatu katolickiego oraz systematyczne konwersatoria w Duszpasterstwie Akademickim św. Anny w Warszawie i od roku akademickiego 1990/91 wykłady zlecone z katolickiej nauki społecznej na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej. Od 1995 r. był redaktorem naczelnym „Nowego Życia" - dolnośląskiego pisma katolickiego wydawanego przez archidiecezje wrocławską. Odpowiadał za obsługę prasową Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego we Wrocławiu w 1997 r. Za osiągnięcia naukowe i popularyzatorskie w zakresie katolickiej nauki społecznej otrzymał Nagrodę naukową im. Włodzimierza Pietrzaka, przyznawanej przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana".

Autor wielu książek z historii Kościoła i katolickiej nauki społecznej. Do najważniejszych jego publikacji należą: "Biskupi Kościoła w Polsce: słownik biograficzny", "Człowiek drogą Kościoła: Kościół "Solidarność" i odnowa społeczna w Polsce", "Znak zwycięstwa: ksiądz Jerzy Popiełuszko, 1947-1984", "Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999: słownik biograficzny", "Kardynałowie Kościoła w Polsce", "Uwierzmy Miłości: siódma pielgrzymka Jana Pawła II do ojczyzny: 5-17 czerwca 1999", "Ksiądz Eugeniusz Dąbrowski, apostoł Pisma Świętego 1901-1970", "Ku prawdzie we wspólnocie człowieka i Boga: studia dedykowane ks. Stanisławowi Kowalczykowi", "Włocławskie dzieje ks. Stefana Wyszyńskiego 1917-1946".