LOGO NAPI PNG2
A+ A A-

Kard. Henryk Gulbinowicz

gulbinowiczUrodzony w Wilnie 17 X 1928 r. w rodzinie ziemiańskiej. Dzieciństwo spędził w majątku ojcowskim w Szukiszkach. W 1944 został przyjęty do wileńskiego arcybiskupiego WSD. Formację kapłańską w WSD i studia filozoficzno-teologiczne na Wydziale Teologicznym USB przerwało aresztowanie 20 II 1945 profesorów i alumnów, a następnie przymusowy wyjazd do Białegostoku, gdzie w 1945 wznowiło swą działalność wileńskie WSD.

Po ukończeniu studiów filozoficzno-teologicznych został wyświęcony na kapłana 18 VI 1950 w białostockiej prokatedrze Wniebowzięcia NMP przez abpa Romualda Jałbrzykowskiego. Po święceniach pracował jako wikariusz i prefekt szkół podstawowych w Szudziaławie. W l. 1951-1955 kontynuował studia z zakresu teologii moralnej na Wydz. Teologicznym KUL, uzyskując w 1953 licencjat, a w 1955 stopień doktorski. W l. 1956-1959 był wikariuszem w par. prokatedralnej w Białymstoku. Przy kościele św. Rocha zorganizował w tym czasie duszpasterstwo akademickie dla studentów Akademii Medycznej.

W 1959 objął wykłady z teologii moralnej i etyki w WSD "Hasianum" w Olsztynie. Tam pełnił również obowiązki prefekta (1960 - 1962), wicerektor (1962 - 1963) i rektora (1963 - 1970). W 1963 został obdarzony godnością kanonika honorowego kapituły katedralnej warmińskiej. Pełnił także szereg odpowiedzialnych funkcji w kurii biskupiej w Olsztynie. Papież Paweł VI mianował go w 1970 r. bpem tyt. Acci i admin. apost. w Białymstoku. Sakrę biskupią przyjął w białostockiej prokatedrze z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski oraz bpów: Józefa Drzazgi, admin. apost. diec. warmińskiej i bpa Kazimierza Majdańskiego, sufr. włocławskiego. Jako admin. apost. w Białymstoku zreorganizował sieć parafialną, utworzył pierwszy w Polsce Diecezjalny Ośrodek Kształcenia Soborowego Księży oraz Ośrodek Duszpastersko-Katechetyczny, zakupił plac pod budowę nowego gmachu WSD.

15 XII 1975 został mianowany arcybiskupem metropolitą wrocławskim. Rządy w archidiec. objął kanonicznie 12 I 1976, zaś ingres do archikatedry odbył 2 II 1976. Papież Jan Paweł II wyniósł go 25 V 1985 do godności kardynalskiej. Jako arcybiskup-metropolita wrocławski, dwukrotnie gościł we Wrocławiu papieża Jana Pawła II w 1983 i 1997 r. Przeprowadził Synod Archidiecezjalny (1985-1991) i Kongres Pracy (1991), dokończył budowę Domu Księży Emerytów we Wrocławiu, erygował 16 XI 1989 "Caritas" Archidiecezji Wrocławskiej, zainicjował wydawanie dolnośląskiego pisma katolickiego "Nowe Życie" oraz powstanie Katolickiego Radia "Rodzina". W 1981 powołał Arcybiskupi Komitet Charytatywny dla opieki nad internowanymi, więźniami i biednymi, zaś w 1990 Komitet ds. Pomocy Parafianom na terenie byłego Związku Radzieckiego. Był gospodarzem i patronem Europejskiego Spotkania Młodych we Wrocławiu (28 XII 1989-2 I 1990), współorganizatorem i gospodarzem 46 Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego (25 V-1 VI 1997). Był Wielki kanclerzem PWT we Wrocławiu (1976-2004) i profesorem teologii moralnej. Przyczynił się znacznie do rozbudowy struktur PWT, zorganizował zaplecze gospodarczo-mieszkalne dla Seminarium i PWT, zorganizował Annus Propedeuticus w Henrykowie.

Był członkiem watykańskich Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, ds. Ewangelizacji Narodów i ds. Duchowieństwa, członkiem Rady Głównej EP (do 1996), członkiem Komisji EP ds. Duszpasterstwa Ogólnego, ds. Duchowieństwa, ds. Duszpasterstwa Emigracyjnego oraz przewodniczącym Komisji EP ds. Duszpasterstwa Ludzi Pracy. Jest także Laureatem tytułu "Civitate Wratislaviensi Donatus" (17 V 1996), laureatem Nogrody Kolegium Rektorów Wrocławia i Opola za integracyjną działalność na rzecz środowiska naukowego, doktorem honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu, Akademii Rolniczej we Wrocławiu I Politechniki Wrocławskiej. Zapisał się także jako autor ok. 300 artykułów naukowych, listów pasterskich, odezw i homilii. W marcu 2004 r. przeszedł na zasłużoną emeryturę.

Publikacja książkowa: Patientia et caritas. Listy pasterskie metropolity wrocławskiego Henryka kardynała Gulbinowicza 1976-1995, Wrocław 1995.